Arbeiders-bediendenstatuut: het zoveelste «goed compromis»?

De manier waarop het 25 uur durend overleg over het arbeiders-bediendenstatuut is verlopen en de  afloop ervan, laten geen enkele twijfel over de wil van de regering om het de vakbondsleidingen onmogelijk te maken hun militanten serieus te raadplegen over de inhoud van het fameuze «compromisvoorstel». De tekst zoals hij door Minister van Arbeid Monica De Coninck werd opgemaakt, werd onmiddellijk voorgelegd en goedgekeurd door het kernkabinet. Hij kan dus in werking treden voor de uiterste datum van 8 juli.

«Vrijdag aanvaardden de sociale partners een tekst opgemaakt door de Minister van Arbeid.   Subtiel detail: ze hebben hem niet ondertekend, om hem niet te moeten laten goedkeuren door hun basis, met de risico's die dat zou meebrengen», titelde Le Soir deze zaterdag.

Alvast bij het ABVV waren nochtans afgelopen week een aantal stappen gezet die konden doen geloven dat de vakbond zich voorbereidde op toekomstige procedures bij de rechtbank, en niet meer verwachte (of niet meer hoopte?) dat er een rot compromis uit de bus zou komen.

In de schaduw gesteld door een stevige mediacampagne rond het weinig benijdenswaardige lot van de Saksen-Coburgs, werd het lot van miljoenen werkenden bezegeld. En de vakbondsvergaderingen die deze week nog zouden discussiëren over dit dossier, zoals het Federaal Bureau van het ABV dat voor 9 juli was gepland, zijn er enkel nog voor de galerij.

Aan het begin van je loopbaan? Sneller afgedankt!

In de eerste twee jaren van de beroepsloopbaan zal de opzegtermijn 1 week per gewerkt trimester bedragen, met een minimum van 2 weken (14 dagen). Ter vergelijking: tot nu toe bedroeg de minimale opzegtermijn voor arbeiders 4 weken (28 dagen) en voor bedienden 13 weken. Deze maatregel zal zeker en vast het patronaat plezieren, dat meer vrijheid wil om aan te werven... en af te danken. Vandaag is er in heel wat bedrijven een groot verloop. Weinig werkenden eindigen hun carriere nog in het zelfde bedrijf waar ze ooit begonnen zijn. Overal wordt deze beroepsmobiliteit geprezen. De nieuwe maatregel betekent dus in de toekomst een belangrijke achteruitgang voor een groot aantal werknemers. Gecombineerd met het toenemend aantal interimcontracten en contracten van beperkte duur, zal hij de onzekerheid van het arbeidscontract stevig doen toenemen. En raad eens wie het hardst zal getroffen worden door deze maatregel? De jongeren en vrouwen natuurlijk, die veel meer in onzekere contracten werken!

Zeker, wie werkt in een arbeidersstatuut, vandaag 1,4 miljoen mensen, ziet zijn of haar vooropzeg positief evolueren na 6 maand ancienniteit, maar daar staan 2 miljoen mensen in een bediendenstatuut tegenover die hun opzegtermijn drastisch ingekort zien. In de eerste plaats de  twee derden van de bedienden voor wie vandaag de gunstigere berekingswijze gold via de  fameuze Formule Claeys, omdat ze een inkomensplafond doorbraken. In het «compromis» wordt de Formule Claeys afgeschaft. De patroons krijgen bovendien nog een paar bijkomende voordelen: de sectoriële toelagen bovenop de werkloosheidsuitkeringen zullen wsorden afgetrokken van de opzegtermijn of de opzegvergoeding. Idem voor outplacement. Met andere woorden: de werkende mens moet zelf een deel van de kost van zijn of haar ontslag betalen!

Ook hier is het belangrijk goed in het hoofd te houden dat het toenemend belang van de dienstensector in de economie en de evolutie van heel wat beroepen, er toe leidt dat steeds meer mensen met een contract van beperkte duur worden aangeworven. De grote massa van de werkenden van morgen zal dan ook veel slechter beschermd zijn tegen ontslag. Anne Demelenne, nationaal secretaris van het ABVV stelt daarentegen dat volgens haar «het compromis een voldoende hoog niveau van bescherming waarborgt voor de werknemers, zonder de bedrijven te wurgen of de financiën van de staat in gevaar te brengen.». Een «goed compromis», wat.

Het is nog niet te laat!

We mogen ons natuurlijk niet in slaap laten wiegen door dit soort discours over een akkoord waarbij zogezegd iedereen wint. In deze zaak, waarbij de hele werkende klasse, ongeacht het specifiek juridisch statuut waarin iemand zat, heel wat te winnen had, is de mogelijkheid iets binnen te halen eens te meer handig onderuitgehaald door onderhandelingen in ministeriële achterkamertjes, ver van de pers en vooral van de syndicale achterban. Maar vermits de beslissing genomen werd zonder de autonomie en het democratisch functioneren van de vakbonden te respecteren, en ook omdat er nog heel wat te regelen blijft (proefperiode, vakantiegeld, motivering ontslag,...), is het nog lang niet voorbij.

De regering mag dan wel de forcing willen doorvoeren, dat mag de instanties van de vakbonden er niet van weerhouden dit slecht «compromis» te verwerpen. Het volstaat natuurlijk niet het te verwerpen voor de mooie ogen (en die hebben we allemaal) van de syndicale achterban, maar wel om dan voluit te gaan in het gevecht voor de harmonisering van de statutennaar boven toe en tegen de blokkering van de lonen. Een tekst die op autoritaire wijze door de politieke macht werd aanvaard, kan onder druk van de straat en de staking worden ingetrokken, als die druk stevig genoeg is. Bewijzen te over uit onze eigen sociale geschiedenis en het buitenland. En zoals we elke dag op het journaal kunnen zien, zijn regeringen ook niet voor eeuwig... De werkende klasse en haar vakbonden heeft er alle belang bij zich niet zonder verzet naar de sociale slachtbank te laten leiden!

Stop het sociale bloedbad bij Arcelor-Mittal Luik

nationalisatie onder arbeiderscontrole!

Donderdag 24 januari bevestigde de directie van Arcelor-Mittal  op een bijzondere ondernemingsraad haar besluit om in de praktijk haar hele inplanting in de streek van Luik te ontmantelen. 10 000 mensen uit het Luikse die rechtstreeks of onrechtstreeks voor de staalgigant werken, dreigen hun job te verliezen.
Nadat de sluiting van de warme fase al het verlies van ongeveer 800 banen had meegebracht, kondigt de directie nu ook het opdoeken aan van 7 lijnen van de koude fase, waaronder fabrieken die nochtans tot voor kort als de toekomst voor de metaalindustrie werden voorgesteld. Maar liefst 1300 van 2000 werknemers verliezen zo rechtstreeks hun job. Er zouden nog minder dan 1000 mensen rechtstreeks in de Luikse staalindustrie aan het werk blijven. En voor hoelang nog? In 2005 werkten nog meer dan 5000 mensen in de Luikse staalsector!
De door en door cynische, arrogante en scrupuleloze directie van Arcelor-Mittal, die haar engagementen steevast aan haar laars lapt, heeft een nieuw argument bovengehaald om de slutingen te rechtvaardigen: de vakbonden uit de sector hadden maar het lef niet moeten hebben om hun handtekening onder het sociaal plan voor de warme fase te laten afhangen van een duidelijk industriëel investeringsplan voor de koude fase.
De situatie is duidelijk. De Luikse vakbonden, BBTK en de Metaalcentrale, laten harde taal horen: ”Mittal Go Home!”. Ze eisen de nationalisatie van het bedrijf.
Dit ordewoord is het enige dat het sociaal bloedbad kan tegenhouden, de tewerkstelling kan veilig stellen en de staalindustrie redden. Maar het volstaat niet het te lanceren, we moeten het ook effectief kunnen afdwingen. En daar knelt het schoentje...
Wat gebeurde toen Mittal besloot de warme fase te sluiten, is verhelderend: de vakbonden hebben zich gedurende meer dan een jaar laten opsluiten in de “ Procedure Renault”, zonder duidelijk actieplan, zonder echt haar acties op te drijven, zonder offensieve aanpak naar de regionale en federale regeringen toe.
Nu halen de vakbonden, gelet op de omvang van de sociale slachtpartij, de ordewoorden van staking in alle Luikse sites, van een Europese betoging in Luxemburg, in samenwerking met de vakbonden van de andere zetels van Arcelor-Mittal, enz, boven.
Maar is het niet nodig om het stakingswapen, gepaard met bedrijfsbezettingen, te hanteren,  om het verzet te organiseren, om controle uit te oefenen en de patronale manoeuvers tegen te houden? Zou Arcelor-Mittal in het geval van bezettingen al de stocks hebben kunnen leeghalen en ze naar zowat overal hebben kunnen delokaliseren? Meer dan 7 000 ton staal werd weggehaald voordat de aankondiging viel dat er in de koude fase opnieuw lijnen zouden worden geschrapt!
In de jaren '70 slaagden de arbeiders uit de glassector bij Glaverbel-Charleroi er in de multinational BSN-Gervais-Danone, die beslist had de regionale glassector op te doeken, in het zand te doen bijten. In de loop van jaren gingen ze verschillende keren stevig in staking, waarbij telkens werd overgegaan tot bedrijfsbezettingen en de vorming van stakingscomités die de acti  in handen namen.
Het multinationale bedrijf Arcelor-Mittal zit allesbehalve in slechte papieren. Topman Lakshmi Mittal is een van de rijkste mensen ter wereld. De multinational heeft al wat er in zat uit de Luikse staalbedrijven gezogen, geprofiteerd van alle mogelijke staatshulp en subsidies. Elke truuk om toch maar geen belasting te moeten betalen, werd gebruikt. En met succes: voor de jaren 2010 tot 2012 heeft Arcelor-Mittal nul euro belasting betaald in ons land.
Het is duidelijk: een bedrijf als Arcelor-Mittal, dat enkel geïnteresseerd is op meer winst, op kap van de arbeiders, zonder om te zien naar de sociale gevolgen en de familiale drama's die haar beslissingen mee brengen, tot andere gedachten te brengen, is een illussie. We moeten de staalbedrijven onteigenen, zonder schadevergoeding, of voor ons part voor een symbolische euro, en ze onder controle van de arbeiders en bedienden die er werken plaatsen. Dat de regeringen hun verantwoordelijkheid nemen!
Het moge ook duidelijk zijn dat we om daar te raken, we de krachtsverhoudingen serieus moeten wijzigen, zowel naar Arcelor-Mittal toe als naar de politiek. De Luikse metaalarbeiders moeten hiervoor op hun eigen kracht rekenen, en de solidariteit van de rest van de werkende bevolking. We zijn allen betrokken partij in deze krachtmeting en haar uitkomst. Solidariteit met de arbeiders van Arcelor-Mittal!

Hewlett-Packard gaat 27.000 mensen ontslaan. Lang leve de aandeelhouders!

Geschreven door Bruno De Wit op maandag, 27 augustus 2012

 

Op 23 mei heeft computergroep Hewlett-Packard (HP), aangekondigd dat ze wereldwijd 27.000 jobs wil schrappen. Ook in ons land. Dit tot grote woede van de vakbonden. Het bedrijf en de media doen ons geloven dat het bedrijf geen antwoord kan verzinnen op de populariteit van smartphones en dergelijke van andere bedrijven (1). Dat er meer aan de hand is dan de gevolgen van de Eurocrisis die overslaat naar bedrijven wereldwijd (2) maakt onderstaand interview duidelijk. HP heeft in België twee vestigingen: een in Diegem en een in Mechelen. We spraken met Raoul Flies, BBTK-afgevaardigde en lid van de Europese Ondernemingsraad.

Bruno De Wit: Gebeurt deze herstructurering enkel bij HP of is er een globale herstructurering in de sector bezig? Is dit nog maar het topje van de ijsberg?

Raoul Flies: Dit is niet enkel aan de orde bij HP. We zien dit bijvoorbeeld ook bij IBM dat vandaag met meer virtueel personeel wil werken in zogenaamde “clouds” en gebruik wil maken van freelancers (via internetplatformen zoals TopCoder) van waar ook ter wereld, zonder arbeidscontract. Ontwikkelaars in bv Maleisië, China, enz…waar de lage loonkost primeert gaan nu de concurrentie aan om contracten binnen te rijven. Er is dus een delocalisatie van vele jobs bezig. Dit baart me ontzettend veel zorgen. Wist je dat op internet human resourcekantoren bestaan die deze jobs aanbieden? Der Spiegel noemde dit heel toepasselijk “ Ebay voor werkkrachten”. Het is dus duidelijk dat men wil besparen op de kosten door goedkope diensten aan te bieden en zo winstmarges te verhogen.

We zien ook meer en meer lokale IT-firma’s, soms “louche” firma’s (soms enkel een adres of postbus), die echt wel kapers op de kust zijn. Zo doen HP en de anderen aan wat men onderaanneming noemt, het uitbesteden van een deel van het werk aan lagere kost bedrijven die dan zelf ook nog aan onderaanneming doen. Je begrijpt dat hierop elke vorm van syndikale controle zeer moeilijk is. Er is dus een constante druk op de loon- en arbeidsvoorwaarden.

Dit in schril contrast met wat de HP “Board of Directors” verdient. Zij hebben bij de hoogste lonen in de sector in de VS! De CEO's van HP verdienen ettelijke malen meer dan hun IBM-collega's. HP slaagt er in om meer “vice-presidents“ te hebben dan alle landen ter wereld samen!

In een artikel van Nasdaq (de Amerikaanse beurs) van juli dit jaar wordt zwaar uitgehaald naar de handel en wandel van de CEO’s van HP.

Wat wil je, als de laatste 3 CEO’s van HP de deur zijn uitgegaan met ontslagvergoedingen buiten elke proportie? Dit heeft de firma, inclusief de bonus voor een interim-CEO voor 3 maand, ongeveer 83.3 miljoen $ gekost. De laatste CEO is na 11 maand de deur gewezen en heeft 7.2 miljoen $ cash gekregen en voor 18.2 miljoen $ aandelenopties Je moet dan weten dat wanneer hij zijn contract tekende, hij hiervoor 4 miljoen dollar heeft gekregen en hier bovenop een premie voor verhuis en gederfde inkomsten van nog eens 4.6 miljoen dollar.Wat weinig mensen weten is dat de top van HP in Amerika beschikt over niet minder dan 7 vliegtuigjets. Niet van dat goedkoop spul, maar peperdure toestellen, Gulfstream V’s die tot de duurste ter wereld worden gerekend. Daarnaast beschikken zij nog over 17 piloten die ten allen tijde beschikbaar zijn, plus de technische ondersteuning ervan. Die toestellen gebruiken zij ook voor privégebruik. Zij vliegen in volle luxe en verplichten de “lagere” op de ladder om enkel in “economy” te vliegen.Jaarlijkse kostprijs: 30 miljoen $. De huidige CEO van HP is Meg Whitman, de derde rijkste vrouw van Californië.

Op de website van Reuters is HP, samen met o.a. Yahoo, in de running voor slechts geleide bedrijf. Verbaast dit je?

HP is er sinds 2006 in geslaagd om 11 miljard $ cash geld om te keren in 21 miljard $ schulden. Zo koopt HP jaarlijks voor miljarden dollars eigen aandelen terug op om zo het dividend op te drijven en de aandeelhouders gunstig te stemmen.

Een slechte aanwervingspolitiek op CEO-vlak, onbegrijpelijk en duur betaalde overnames, steeds veranderende strategieën en schandalen, hebben ervoor gezorgd dat Hp op de zogenaamde “Negative Governments list” (lijst van slechtst geleide bedrijven) is komen te staan.

Door de schuld leent men dan geld aan veel hogere intrestvoeten, wat het probleem nog groter maakt. Plaats dit geheel in een periode van verminderde opbrengsten en dan genereer je natuurlijk niet de nodige cash flow .Vandaar dat er 27.000 jobs moeten sneuvelen en kostenbesparingen doorgevoerd worden. Dit zou vanaf 2014 3.5 miljard $ meer winst moeten genereren. Ik vrees dus dat het geld er niet is momenteel om de broodnodige investeringen te doen in onderzoek en ontwikkeling, en dat we nog niet aan het einde van de herstructeringen zijn.

De aankondiging van HP gebeurde einde mei, bijna vlak voor de zomervakantie. Heeft dit gevolgen gehad voor de syndikale reactie?

Via een extra Europese Ondernemingsraad (EOR) op 14 en 15 mei werden we ingelicht over het “Make it better”-plan . Ja, dat heet zo bij HP! Daar werd geen verdere informatie gegeven over de impact van dit plan op het personeel. Enkele dagen erna verschijnen in de pers de eerste signalen dat wereldwijd tussen de 25.000 en 30.000 jobs zullen moeten verdwijnen. Dit heeft echt wel veel kwaad bloed gezet binnen de EOR. Men verplicht ons steeds om de informatie die men geeft binnen de EOR te houden om daarna doodleuk te lekken naar de pers Ofwel was het lokale management hiervan op de hoogte en hebben ze dit mooi verzwegen, ofwel waren ze niet ingelicht, en dan zegt dat wel iets over hun positie als management, ik zie hier geen andere mogelijkheid.

Ook het feit dat men ons de toegang tot eigen economisch en juridische experten ontzegt, heeft ertoe geleid dat we het proces van informatie en consultatie als niet afgesloten beschouwen. Pas op de EOR van juni is ons officieel meegedeeld dat de impact voor EMEA (Europa, Midden-Oosten en Afrika) meer dan 8000 banen zouden, zijn wat meer dan 10 % is van het totaal aantal werknemers in EMEA. De businessrationaliteit, de economische achtergrond, de strategie is nog steeds onduidelijk voor de EOR-leden, en de vraag naar meer informatie hierover blijft. Het zijn steevast landen zoals Italie, Frankrijk, Duitsland, Belgie , Nederland die hier de tol betalen, toevallig wel de landen waar de vakbonden sterker staan.

Daartegenover staat dat in de landen van Centraal- en Oost-Europa;in Bulgarije, Polen, enz. de tewerkstelling fors stijgt, de landen waar de vakbonden heel wat zwakker staan of onbestaande zijn. Uiteindelijk heeft de EOR- afvaardiging met een overweldigende meerderheid beslist om de Europese sociale overeenkomsten op te zeggen.                        

Er wordt een loopje genomen met het informatie- en consultatieproces, wij zien als EOR afgevaardigden geen enkele meerwaarde meer om op een correcte manier de belangen van de werknemers binnen HP te verdedigen. Enkel een nieuwe agreement onder de nieuwe Europese directieve geeft ons beter informatie en consultatie rechten inclusief het recht op experten, traing enz...

In jullie persmededeling spreken jullie over het “spreadsheetmanagement” van HP…

We stellen de laatste jaren vast dat strategische beslissingen meer en meer worden genomen aan de hand van wiskundige formules, door managers die slechts op meetbare gegevens of cijfertjes (de spreadsheet) hun beslissingen sturen. Het impliciete verwijt hierbij is dat er weinig of geen rekening gehouden wordt met minder goed meetbare aspecten, zoals de tevredenheid van klant en werknemer , verhoogde werkdruk, stress en burnout. Er gebeurt dus geen gedegen risico-analyse bij het invoeren van wijzigingen.

In datzelfde persbericht hekelen jullie ook het gebruik van de notionele intrest door HP. Kan je dit wat uitleggen?

Op basis van de boekhoudkundige gegevens voor het fiscaal jaar 2011 heeft HP via de werking van haar coördinatiecentrum zo’n 1,6 miljard $ mogen aftrekken van de belastbare winst. Hierdoor hebben zij in België 600 miljoen$ minder belastingen moeten betalen. Dit is ongeveer drie maal de loonkost van HP België die zij hiermee in eigen zak steken.Ze nestelen zich in het rijtje van bedrijven als Electrabel en betalen slechts 4 % belasting ( je moet weten dat de enig belasting die ze betalen, de verplichte inhouding van de roerende voorheffing is op uitgekeerde dividenden). Dat is wel meer dan toen ze nog het statuut van coördinatiecentrum hadden , toen betaalden ze maar 0,6 à 0,7 %.
Let wel het gaat hier over het HP coördinatiecentrum, wat zowat de interne HP Bank is. En ja, de tewerkstelling daar is wel met 10 % gedaald. Was de notionele intrestaftrek juist niet bedoeld om tewerkstelling aan te moedigen ? De discussie over de hoge loonkst krijgt hier dan wel een heel andere dimensie, denk je niet? Zo heeft HP hier in 2006 ook een louter financieel vennootschap opgericht, HP Nordic genaamd, waar de aandeelhouders HP-holdings zijn uit Zweden, Denemarken, Noorwegen en waar geen enkele tewerkstelling is. Hier passeert men ook via de notionele intrest om de belastingen op de winst te minimaliseren. Ik zou zelf durven stellen “neutraliseren”. Doen ze wettelijk iets verkeerd? Neen. Maar alleszins vind ik dit ethisch toch zeer betwistbaar en is de intentie van de notionele intrestaftrek nooit dit geweest, of vergis ik mij?

In de perstekst van de vakbonden staat dat de maatregelen dienen om de aandeelhouders gunstig te stemmen.

Vorige week heeft CEO Meg Whitman cijfers bekend gemaakt over de boekwaarde van de Dienstenafdeling die in een keer met 8 miljard $ worden afgeschreven . Hieruit blijkt dat in het derde kwartaal HP de grootste verliezen heeft gemaakt in zijn 85-jarige bestaan. Hierdoor is het kwartaal afgesloten met meer dan 8 miljard $ verlies. Tegelijkertijd hebben ze de aandeelhouders tevreden kunnen stellen, omdat het verwachtte dividend dat eerder 92 à 97 dollarcent bedroeg nu ongeveer 1 $ zal zijn. Onmiddellijk hierop is hun beurskoers met 2.5 % gestegen! Dus alle maatregelen die ze treffen moet je vanuit dit oogpunt bekijken.

In de VS hebben ze al sneller dan voorzien afschrijvingskosten inzake deherstructering van ongeveer 1,7 miljard $ moeten boeken, i.p.v. 1 miljard, omdat het vrijwillige vertrek van vele mensen van HP sneller gebeurt dan gepland ( ze hadden er 9000 ingeschat en zullen op 11.500 eindigen ). Blijkbaar tekenen veel meer mensen in op de vervroegde pensioenplannen in de VS dan gedacht. Resultaat: van de ene op de nadere dag zijn teamleden verdwenen, vervanging is niet voorzien en dan moet men snel snel het probleem proberen oplossen. Ik weet niet wat het in België gaat geven want wij hebben nog heel het proces-Renault af te lopen. Tot nu toe kennen we nog geen exacte cijfers, is er nog niets bekend gemaakt en verwachten we dat zelfs niet voor eind augustus, september. Tegen het einde van het fiscaal jaar bij HP, eind oktober 2013, zal 95 % van de herstructurering moeten afgewerkt zijn.

Hoe ziet het syndikaal landschap eruit bij HP?

Ondanks dat wij een eerder kleine fractie zijn als BBTK hebben we toch een zeer actieve syndicale werking en afgevaardigden. Samen met de andere vakbonden wordt er serieus aan de syndicale kar getrokken en is er een hecht vakbondsfront. Via Koen Dries van LBC hebben we onze contacten bij UNI (Europese bediendenbond), hij is daar namelijk coördinator voor de HP EOR. Belangrijk op deze momenten, nu we met een serieuze herstucterering zitten en het conflict hebben met het Emea-management. Zo gaan we met de EOR-afgevaardigden een procedure opstarten bij de Arbeidsrechtbank in België wegens het niet naleven van de informatie- en consultatieprocedure. Binnen de EOR concentreert de syndicale reactie zich op dit moment op België, Nederland, Duitsland en Zweden.

In Frankrijk ligt het enigszins anders, omdat de patroons weten dat de bonden naar de rechtbank zullen stappen. Daar zal de uitspraak van de rechtbank steevast in het voordeel van de vakbonden zijn. Daarom geven de patroons sneller de concrete cijfers en kan er direct gesproken worden over een sociaal plan. Op die wijze worden de bonden daar een beetje afgekocht. Wat werd gepubliceerd door UNI heeft tot onze verbazing veel persaandacht gekregen in België en Duitsland.

In Nederland hebben de ondernemingsraden beslissingrecht, maar daar hoef je geen lid te zijn van een vakbond, sommigen hebben zelfs geen relatie met de vakbond. In het slechtste geval, als de OR weigert in te stappen in de plannen van een directie, kan die naar de rechtbank stappen. In Duitsland en Zweden stappen ze naar de rechtbank als erook maar een aankondiging gebeurd zonder dat het informatie- en consultatieproces door de EOR als afgesloten wordt beschouwd. In Spanje kan HP per kwartaal 240 mensen ontslaan zonder ook maar in overleg moeten te gaan met de vakbonden. Wat ik na al die tijd besef is dat het arbeidsrecht in België een van de zwakste is in Europa! Ik trek daar mijn ogen van open! Wij hebben minimale rechten, die we dan verdomd zelf nog moeten gaan afdwingen in de arbeidsrechtbank. Wij zijn dus zeer zwak beschermd en dan druk ik mij nog voorzichtig uit.

Bedankt voor het interview!

Noten:

1) De Tijd 11 juni 2012

2) De Morgen 27 juli 2012: “Eurocrisis slaat over naar bedrijven wereldwijd”.